Kitap Bahçeleri
Kitap Bahçeleri
Her insanı diğerlerinden ayıran bir tutku, onu hayata bağlayan bir "gizli bahçe" vardır. Kimi toprağı eşeler çiçek yetiştirir, kimi metalin soğuk hızında huzur arar. Hepsi saygındır, çünkü hepsi insanın kendi boşluğunu doldurma çabasıdır. Benim payıma düşen ise kitaplar oldu.
Özellikle de o koku… Yeni basılmış bir kitabın sabırsız kokusuyla, yıllanmış bir cildin o tozlu, yaşanmış, hafifçe toprağa çalan kokusu arasındaki o sessiz köprü. Ne zaman şehir üstüme gelse, ne zaman gürültü zihnimi yorsa, kendimi Beyoğlu’nun o dar, kitap kokulu koridorlarına bırakırım.
Orada, kendimi misafir değil ev sahibi hissettiğim bir sığınak var. Oraya "kitapçı" deyip geçemem; orası benim için bir kitap sarayım'dır.
İnsan evladını sever, ailesini sakınır; bu fıtrattır. Ama insanın kendi emeğiyle, seçerek, arayarak kurduğu o bağ bambaşkadır. Kimseyle yarışmayan, gösterişe tenezzül etmeyen, mahrem bir sevgi…
Bu sevginin tohumlarını, çocukluğumda bir köy okulunun kısıtlı imkânları içinde dünyayı bana açan öğretmenlerim serpti. Onların o gün uzattığı bir sayfa, bugün evimin duvarlarını kaplayan devasa bir sessizliğe dönüştü. Çiçek sevenlerin bahçesi olur, benimse duvarlarımda tomurcuklanan kitap bahçelerim var.
Yıllarca kazancımın büyük bir kısmını bu kağıttan yapraklara yatırdım. "Eline ne geçti?" diye soranlara bugün çok daha net bir cevabım var: Sadece iyi insan kalabilme ihtimalimi korudum. Bu hırslı dünyada, vicdanımı bir kitabın satır aralarında dinlendirmekten daha büyük bir kâr tanımıyorum.
Yunus’un dediği gibi: "Dünya dediğin bir pencere, gelen baktı geçti." Bu pencereden bakıp geçerken arkamda bir yankı bırakabileceksem; bunu önce beni var eden aileme, sonra da beni her gün yeniden inşa eden kitaplarıma borçluyum. Sözün rüzgâra kapılıp gittiği bu çağda, ben bahçemdeki o derin sessizliğe, yani yazının kalıcılığına sığınıyorum.
Saygılarımla
Cevat Çırak
#KitapBahçeleri #İyiİnsanKalabilmek
#Beyoğlu #KitapKokusu
#İyiİnsanKalabilmek
#HayatFelsefesi
#Kitap
#AnlamArayışı
#CevatÇırak
Yorumlar
Yorum Gönder