Gündemin Gölgesinde

ÇOCUKLUĞUMUN TOPRAĞI Memleketime geliyorum… Birkaç gün dolaşıyorum. Çocukluğumun geçtiği köyde, eski mahallemde yürüyorum. "Şu sokakta..." diyorum. Sol dizimdeki yara izi beni elli yıl öncesine götürüyor. Cıvıl cıvıl bir köy... Hayat dolu insanlar... Cömert yürekler... "Hey gidi günler..." diyorum. Yine beni benden alıyorsunuz. Şu ağacın altında, bileğimdeki bıçak izini okşuyorum. Meğer memleket havası, insanın yaralarını bile seviyormuş. Bugün altmış bir yaşıma merdiven dayadım. Ama ben hâlâ on üç yaşında ayrıldığım köyümden kopamıyorum. İki gün bile yetiyor. Ruhum dinleniyor, yüreğim ferahlıyor. Köyümün meralarında dolaşırken içimden şöyle diyorum: Iştınma, "Isıtma yüreğimi bu kadar... Bir avuç mutluluğumu çok görme." Sonra dönüyorum ana vatanıma... Stresten arınmış, ama yüreğimin bir parçasını orada bırakmış olarak. Derken birkaç gün geçiyor... Başlıyor yine memleket sancısı. Sanki ışıl ışıl aydınlık bir odadasın da birileri ağır ağır perdel...