ÇOCUKLUĞUMUN TOPRAĞI
Memleketime geliyorum…
Birkaç gün dolaşıyorum.
Çocukluğumun geçtiği köyde,
eski mahallemde yürüyorum.
"Şu sokakta..." diyorum.
Sol dizimdeki yara izi
beni elli yıl öncesine götürüyor.
Cıvıl cıvıl bir köy...
Hayat dolu insanlar...
Cömert yürekler...
"Hey gidi günler..." diyorum.
Yine beni benden alıyorsunuz.
Şu ağacın altında,
bileğimdeki bıçak izini okşuyorum.
Meğer memleket havası,
insanın yaralarını bile seviyormuş.
Bugün altmış bir yaşıma merdiven dayadım.
Ama ben hâlâ
on üç yaşında ayrıldığım
köyümden kopamıyorum.
İki gün bile yetiyor.
Ruhum dinleniyor,
yüreğim ferahlıyor.
Köyümün meralarında dolaşırken
içimden şöyle diyorum:
Iştınma,
"Isıtma yüreğimi bu kadar...
Bir avuç mutluluğumu çok görme."
Sonra dönüyorum ana vatanıma...
Stresten arınmış,
ama yüreğimin bir parçasını
orada bırakmış olarak.
Derken birkaç gün geçiyor...
Başlıyor yine memleket sancısı.
Sanki ışıl ışıl aydınlık bir odadasın da
birileri ağır ağır perdeleri çekiyor.
Son perde kapanırken
içeri süzülen son ışık da kayboluyor.
Karanlığa alışıyor insan derler...
Ben alışamıyorum.
Çünkü memleketimin kokusu
burnumdan hiç gitmiyor.
Henüz bir hafta olmuşken
kendi kendime soruyorum:
"Neden yine özledin?"
Cevabı tek kelime:
Memleket...
Ne bir eksik,
ne bir fazla.
Hiç kimse onun yerini dolduramıyor.
Burnuma memleket kokusu geldi mi,
benim valizim zaten hazırdır.
"Hadi..." diyorum,
"Düş yollara."
Ihlamur kokuları,
yemyeşil doğa,
üzerinde çocukluğumun ayak izleri duran toprak...
Ne yaparsanız yapın...
Sizin olsun servetiniz.
Benim servetim,
dönüp dolaşıp beni kendine çağıran
memleketimdir.
Ben yine geldim...
Çok görmeyin.
Elimde değil.
Çünkü benim için memleket,
çocukluğumun toprağı, ömrümün en kıymetli mirasıdır.
Cevat Çırak
Kırcaali – Arpezos Hotel
27.07.2026
"İnsan bazen doğduğu yere değil, özleminin çağırdığı yere ait hisseder kendini... Benim ait olduğum yer hâlâ çocukluğumun geçtiği o köydür."
#memleket #çocukluğumuntoprağı #özlem #köy #nostalji #gurbet #vatan #şiir #anı #doğa #CevatÇırak
Yorumlar
Yorum Gönder