Kitap Bahçeleri
Kitap Bahçeleri Her insanı diğerlerinden ayıran bir tutku, onu hayata bağlayan bir "gizli bahçe" vardır. Kimi toprağı eşeler çiçek yetiştirir, kimi metalin soğuk hızında huzur arar. Hepsi saygındır, çünkü hepsi insanın kendi boşluğunu doldurma çabasıdır. Benim payıma düşen ise kitaplar oldu. Özellikle de o koku… Yeni basılmış bir kitabın sabırsız kokusuyla, yıllanmış bir cildin o tozlu, yaşanmış, hafifçe toprağa çalan kokusu arasındaki o sessiz köprü. Ne zaman şehir üstüme gelse, ne zaman gürültü zihnimi yorsa, kendimi Beyoğlu’nun o dar, kitap kokulu koridorlarına bırakırım. Orada, kendimi misafir değil ev sahibi hissettiğim bir sığınak var. Oraya "kitapçı" deyip geçemem; orası benim için bir kitap sarayım'dır. İnsan evladını sever, ailesini sakınır; bu fıtrattır. Ama insanın kendi emeğiyle, seçerek, arayarak kurduğu o bağ bambaşkadır. Kimseyle yarışmayan, gösterişe tenezzül etmeyen, mahrem bir sevgi… Bu sevginin tohumlarını, çocukluğumda bir köy okulunun kı...