MURATLAR KÖYÜ

DELİORMAN ANILARI – 2

MURATLAR KÖYÜ

Koyun Ovası,

Murat Viranı 

ve Benim Cennetim

Deliorman Platosu'nun en güneyinde,

Ormanların ve yeşilliklerin arasında

Bir köy vardır...

Ama ne köy!

Adı Muratlar Köyü.

Koyun Ovası diye anılır.

Namıdiğer Murat Viranı...

Ortasından bir dere geçer.

Suyu boldur, bereketi çoktur.

On yedi köy çeşmesi,

Sayısız pınarı vardır.

Toprağı bereketli,

İnsanları sıcaktır.

Öyle sıradan bir köy değildir Muratlar.

Tarihiyle, insanıyla, geçmişiyle

Koca bir medeniyetin izlerini taşır.

Boşuna Koyun Ovası denmemiş ona.

Kayıtlara göre bir zamanlar

Otuz altı bin koyunun otladığı

Geniş, bereketli topraklardır buralar.

Bir köy düşünün...

Sıcacık, hayat dolu,

Şirin mi şirin,

Her şeyi yerli yerinde,

Hakiki bir Türk köyü.

Kökleri çok eskilere uzanan,

Akıncıların kurduğu

Bir Türk yurdu...

Evliya Çelebi'nin seyahatnâmesine

Adını yazdırmış bir bölgenin

Aydınlar diyarı.

Bir Türk mektebi...

Adı Nazım Hikmet.

Bir Bulgar okulu...

Bu okullardan nice öğretmenler,

Doktorlar, mühendisler, pilotlar,

Yazarlar ve diplomatlar yetişmiş.

Nice diplomalar alınmış,

Nice kalemler tutulmuş,

Nice insanlar ülkelerine ve insanlığa hizmet etmiş.

Muratlar, yalnızca toprağı bereketli bir köy değil,

insan yetiştiren bir aydınlar yurdu olmuş.

BİR ZAMANLAR MURATLAR

Bir zamanlar iki güzel camisi vardı.

Hacca gitmiş onlarca ailesi,

Kütüphanesi, sineması,

Gençlik evi vardı.

Sağlık ocağı,

Ambulansı,

Fırını,

Gıda mağazası,

Giyim ve kumaş dükkânı...

Bir de Slatkarnitsa'sı vardı.

Yani pastanesi...

Baniçkalar, poniçkalar, kiflalar ve elbet yanında limonata ve bozalar...

Şimdi düşünüyorum da,

Bir köyden daha fazlasıymış Muratlar.

Kendi içinde yaşayan

Kocaman bir dünyaymış.

Nasıl anlatsam?

Bazen kelimeler yetersiz kalıyor.

İnsan, yaşadığı güzellikleri anlatmaya çalışırken

Dilinin ucunda binlerce hatıra,

Yüreğinin içinde kocaman bir özlem buluyor.

DOĞANIN KUCAĞINDA BİR CENNET

İki gölü vardı Muratlar'ın.

Tarım arazileri bu göllerin suyuyla sulanır,

Toprak bereketini esirgemezdi.

Buğday, mısır, pancar, tütün...

Ovalar, tarlalar,

Emekle yoğrulmuş topraklar...

Daha nice cevherler

Bu topraklardan filizlenirdi.

Şumnu ile Eski Cuma'nın arasında,

Demir Orman ile Kışla Koru'nun gölgesinde,

Meşe ağaçlarının serinliğinde

Bir başka güzeldi Muratlar.

Akçbardaklar açardı baharda.

Sarı çiğdemler,

Erguvanlar...

Ihlamur kokusu

Yaz akşamlarına karışırdı.

Ihlamuru da yazarsam

Nazar değer diye korkuyorum.

Çünkü bazı güzellikler

Anlatılmayacak kadar değerlidir.

ÇOCUKLUĞUMUN CENNETİ

Derler ki insanın çocukluğunun geçtiği yer

Onun cennetidir.

Benim cennetim de işte burası.

Muratlar Köyü...

Ben burada doğmuşum.

Ama sadece doğmak değil mesele.

En güzel anılarımı burada biriktirmişim.

Nereye gitsem benimle gelir Muratlar.

Nereye baksam,

Gördüğüm güzelliklerin içinde

Bizim köyden bir iz ararım.

Bir dağ görsem,

Bir dere duysam,

Bir ağaç gölgesinde dinlensem...

Acaba bizim köye benziyor mu, diye bakarım.

Biraz benzerlik bulursam

Orayı da sever, sayarım.

Çünkü insanın memleket sevgisi

Bir köyün sınırlarında kalmaz.

Gittiği her yere

Çocukluğundan bir parça taşır.

HER UŞAĞINA BİR ÇİÇEK

Muratlar Köyü'nün her sakinine can kurban!

Her mahallesine on puan!

Her uşağına bir çiçek!

Ben böyle sevmişim köyümü.

Böyle bağlanmışım.

Ne büyük bir şansa sahipmişim meğer.

Ne güzel bir çocukluk,

Ne zengin bir hatıra hazinesi...

Unutulur mu?

İnsanın doğduğu toprak

Aklından çıkar mı hiç?

Çıkmıyor işte...

Bazen düşünüyorum:

Ne yapalım, nasıl edelim?

El ele versek,

Gönül gönüle dursak,

Hep birlikte köyümüzü

Yeniden yüceltsek...

Geçmişimizi yaşatsak,

Hatıralarımızı gelecek nesillere aktarsak...

Çünkü bir köyü yaşatmak,

Sadece evlerini ve yollarını korumak değildir.

Bir köyü yaşatmak, onun ruhunu yaşatmaktır.

KÖYÜMÜN SESSİZLİĞİ

Böyle bir köyden çıkmışız.

Anavatanın her köşesine,

Almanya'ya, Hollanda'ya

Ve daha nice ülkelere dağılmışız.

Kimimiz İstanbul'a,

Kimimiz Bursa'ya,

Kimimiz İzmir'e,

Kimimiz Avrupa'nın farklı şehirlerine...

Hayat bizi farklı yönlere savurmuş.

Ama Muratlar

Hepimizin içinde kalmış.

Ne var ki bugün...

Köyümüzün nüfusu

Her geçen gün biraz daha eksilmiş.

Çocuk sesleri azalmış.

Sokakların cıvıltısı dinmiş.

Bir zamanlar hayatla dolup taşan

O güzelim köyü

Sessizlik sarmış.

Sokağa çıksan

Selam verecek insan bulamıyorsun.

Bırak insanı,

Sevgiyle okşayacağın

Bir hayvan bile kalmamış bazen.

Evler duruyor belki,

Yollar yarım yamalak yerinde,

Çeşmeler akıyor...

Ama hayat çekilmiş.

Sanki köyün ruhu

Yavaş yavaş uzaklaşmış.

İnsan geçmişini hatırlarken

Üzülmeden edemiyor.

Çünkü hatırlamak bazen

Sevinçle hüznü aynı sofraya oturtuyor.

Bir yanda çocukluğun cenneti,

Diğer yanda bugünün sessizliği...

Köy kalmış kimsesiz.

Sessiz mi sessiz...

UMUDUMUZ HEP VAR

Ama ben yine de umudumu kaybetmek istemiyorum.

Çünkü Muratlar sadece

Geçmişte kalmış evlerden,

Çeşmelerden ve yollardan ibaret değil.

Muratlar,

Orada doğanların yüreğindedir.

Bizim hatıralarımızda,

Bizim türkülerimizde,

Bizim dilimizde,

Bizim çocuklarımıza anlattığımız

Memleket hikâyelerinde yaşar.

Bir gün el ele verirsek,

Bir gün gönüllerimizi birleştirirsek,

Belki yeniden canlanır

O güzelim köyümüz.

Belki bir çocuk sesi duyulur

Yeniden sokaklarında.

Belki bir kapı açılır,

Bir selam yükselir çeşme başında.

Belki...

Çünkü memleket sevgisi

Bazen bir ömür beklemeyi gerektirir.

Benim Muratlar'ım,

Benim Koyun Ovası'm,

Benim Murat Viranım...

Sen benim doğduğum yerden öte,

Çocukluğumun gökyüzü,

Anılarımın toprağı,

Yüreğimin hiç eskimeyen adresisin.

Nereye gidersem gideyim,

Seni içimde taşırım.

Çünkü insan memleketinden ayrılır,

Ama memleketi

İnsanın içinden ayrılmaz.

Ümüz ederim ki... :) 

Cevat Çırak 

21.09.2026 

İstanbul 

#DeliormanAnıları

#MuratlarKöyü

#KoyunOvası

#MemleketSevgisi

#ÇocukluğumunCenneti