Özgür Roman - Roman Hikaye Günlük Şiir Kitap Yazma Paylaşım Sitesi

-
Özgür Roman - Roman Hikaye Günlük Şiir Kitap Yazma Paylaşım Sitesi

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bakın bakın ne öle buralada (PAPARA)

-
Resim
Bakın bakın ne öle buralada  (PAPARA)  Sabah kaaktım  Kahvaltı etmem gerekiyor  Ama dedim du emen delilenme  Aç pencereyi  Otur acık soluklan temiz ava al  Otudum açtım Facebook denen belayı  Başladım aşığa yukarı gezinmeye  Cok geçmedi bi pıtret* ilişti gözüme Adam köyde bir kış manzarasında  Bir taş papara koymuş sofraya  Afiyet olsun da yazmış altına Breh anasını bey kaşıkle adam paparayı  Bir canım istedi  Zatı dedim bu adamın sofrasında  er şey tam değil. Tuşu eksik  Suan eksik  Dedim tamam dur bakalım ne olecek  Kalk ayağa sallanma  Gidim mutfağa  Önce anacığımın evde yaptığı tarhana va mı deye baktım  Olmaz mı hiç  Anam tarhana yapacak ta bana bi burkan** vemeyecek. Şükür dedim  Sonra açtım dolabı  Aradığım şey tam karşımda dure Yeni açılmış bi koca burkan karışık tuuşu  E dedim olacak bu iş ba Bi macur kafaya koydu mu, yok çare  Olacek o iş ba , yok nasıl....
Devamı

Yediler Ormanında Kayak

-
Resim
                   Yediler Ormanında Kayak Okullar yarıyıl tatiline girmişti. Kış kendisini iyiden iyiyi'ye hissettirmeye başlamıştı. Sokaklarda kar seviyesi rahatlıkla diz boyuna ulaşmıştı Hatta bazı yerlerde çok daha faza kar görülmekteydi. Aşağı Mahalle Çocukları evlerine kapanmıştı diye, düşünmeyin Dünya döndükçe aşağı mahalle çocuklarını kimse özgürlüklerinden alıkoyamazdı. Hepimizin skileri (kayakları) vardı. Bazıları eski fıçı tahtasından bazıları daha basit ağaç malzemeden, bazılarımızdan ise pırıl pırıl kırmızı renkli Pirin marka skilerimiz vardı. Baban kardeşimle beni hiç ayırmaz, birimize ne alırsına diğerine de daha iyisini alırdı. Mesela benim kızağım tahtad...
Devamı

Hayat Kardeşine Kızmak İçin Çok Kısa

-
Resim
Hayat Kardeşine Kızmak İçin Çok Kısa Bir kelime… Bazen sadece bir kelime, yıllar boyu örülen kardeşlik duvarına bir çatlak bırakabiliyor. Bazen bir bakış, bir susuş, bir yükselme… Çocuklukla yoğrulmuş dostlukları buharlaştırabiliyor. Yolda omuz omuza yürüdüğün bir yoldaşa, siyasi bir tartışma uğruna gönül koyduğun oluyor. Yanında dağ gibi duran, her zor anında tutunduğun o dert ortağına bile bazen kırıldığın, alındığın, sesini yükselttiğin anlar oluyor. Ve sonra bir gün… Takvim yaprakları elliyi geçiyor. Bedenin değil ama bakışların değişiyor. İnsan bir noktadan sonra şunu fark ediyor: Hayat ne uzun bir yol, ne de geniş bir meydan. Hayat, dar bir patikada, omuz omuza yürürken birbirinin nefesini duymak kadar kısa. Bir beklentiye girip darılmak, bir lafın ucuna takılıp küs kalmak, dostluktan vazgeçmek kadar lüks değil hiçbir şey bu hayatta. Yaş kemale erince, insan olgunlaşmakla yetinmiyor, yetkinleşiyor da. Ve anlıyor ki: Öfke, ertelemeye gelmez bir barışa perde olabiliyor. Alınganlık,...
Devamı